Natuurlijk: een beetje bedrijf/organisatie/zzp-er kan niet zonder een website. Maar wie leest hem eigenlijk? Je laat een ontwerper aan de slag, je schrijft wat teksten en eerlijk is eerlijk: het resultaat ziet er gelikt uit. Maar toch denken veel mensen vaak: ‘Hmmm, is dit het nou?’ Dat komt omdat jouw eigen verhaal vaak niet is wat de klant wil lezen.

Zo vroeg de eigenaar van een geluidsstudio mij om de teksten voor hun website te herschrijven. Het was een bedrijf van een gepassioneerde techneut, maar hij vond de teksten op zijn website zo saai. Er werd ook nauwelijks op gereageerd. Toen ik de site bekeek snapte ik waarom. Er stond een keurige opsomming van wat hij allemaal in huis had (en dat was héél veel!); en de artiesten met wie hij gewerkt had. Maar zijn passie voor muziek was nergens terug te vinden.

Door veel vragen te stellen en goed naar hem te luisteren schreef ik teksten voor hem waarin hij zijn passie kwijt kon. Dat was nodig, want een gemiddelde klant die een CD op wil nemen zegt een analoge Telefunken Sub Woofer 48-10 niet zoveel. Die wil lezen waarom hij zijn CD nou juist bij die studio op moet nemen. Daar kiest hij een studio op uit.

Heb jij nou ook zo’n technische site met weinig respons? Stuur me een mailtje of bel me even en we zorgen er samen voor dat jij een boeiende website krijgt waar niet alleen jij, maar ook je lezers enthousiast van worden.

Met een lekker zonnetje en een windje in de rug is het goed fietsen door het bos. Nu lijkt dat iets simpeler gesteld dan het in werkelijkheid is, want zo’n bos zit ook zonder weerwolven en witte wieven vol met gevaren. Neem nu alleen al het elkaar passeren. De paadjes in het bos zijn altijd berekend op anderhalve fiets, zodat het een kwestie van het recht van de sterkste wordt. Is de passant een bibberige oude van dagen, dan kun je die met een norse blik nog wel eens de brandnetels in sturen; maar is het een jonge knaap op een mountainbike dan is het raadzaam om zelf even het mulle zand aan de andere kant in te duiken. Vreemd overigens, want die mountainbikes zijn bedoeld voor het ruige terrein, maar ik ben nog nooit een mountainbiker tegengekomen die van het asfalt af te branden was.

Vervolgens zijn daar de insecten. Vliegen, wespen, muggen, teken, spinnen: je kunt het zo gek niet bedenken of je krijgt er per fietstocht minimaal één in je mond (vlieg), in je haar (wesp), in je oog (mug), in je bilnaad (teek) of op je hand (spin). Om over de rode bosmieren op je kuiten nog maar te zwijgen. Maar tegenwoordig zie je ook een ander soort ongedierte door het bos zwoegen. Ze lopen op twee poten en slepen er nog eens twee harde, puntige poten moeizaam achteraan. Je moet goed opletten: aan het zure bekkie kun je al zien dat deze speling der natuur gevaarlijk is. Ze zijn immers gewapend met die extra harde poten waarmee ze kunnen prikken of gooien, of die ze doodleuk tussen je spaken kunnen steken. Nordic Walkers. Als je in bergachtig terrein woont (de Ardennen of Scandinavië) kan ik me nog iets voorstellen over geloop met stokken, maar wie op het heuvelachtige terrein van de Veluwe – of nog erger: door de binnenstad van Harderwijk – met twee stokken gaat lopen moet er tegen kunnen dat voorbijgangers een glimlach niet kunnen onderdrukken, al is het dan met gevaar voor eigen leven. Nordic Walkers nemen hun bezigheid namelijk zéér serieus, en wee je gebeente als je daar een grappig bedoelde opmerking over maakt.

Voor wie het nog niet helemaal begrepen heeft: Nordic Walking is – volgens een van mijn vrienden - een manier van voortbewegen waarbij iets te grote passen worden gemaakt met behulp van twee iets te lange stokken, tengevolge waarvan de liezen iets teveel opgerekt raken wat overdag leidt tot een iets te blije grimas – zo van: kijk mij eens lekker sportief wezen – en ’s avonds tot een knietjes-bij-mekaar-houding om in ieder geval iets te compenseren van het overrekte gevoel. Een mooie omschrijving, maar ik ben het niet helemaal met hem eens: de Walkers die ik tegenkom doen geen enkele moeite meer om blij te kijken. Ze hebben dezelfde blik in de ogen als chauffeurs van Landrovers die van de garage naar het winkelcentrum rijden en weer terug.

Wat mij overigens ook opvalt: op de websites over Nordic Walking (mét hoofdletters, het is een Serieuze Sport!) zie je steevast vrolijke jonge mensen, terwijl je in de praktijk kunt stellen dat, in het onwaarschijnlijke geval dat ik mee zou gaan lopen, de gemiddelde leeftijd van de Walkers met sprongen terug zou lopen. Maar ik ben er nu achter hoe dat komt: Nordic Walking is gewoon een groep van grijze fundamentalisten, die nu eindelijk eens iets terug kunnen doen voor al die jaren dat wij ze de brandnetels in hebben gestuurd...

(c) 2013 Hoezegikdat.nl
Foto's: Hettie Koens Fotografie
Logo: Arjette Reedijk
Website: Jennieke Cornet